H ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Κάθε μία από τις παραπάνω εικόνες αντιστοιχεί στις φάσεις από τις οποίες πέρασε η κοινωνία που είναι : η αγροτική, η βιομηχανική και η μεταβιομηχανική- κοινωνία της πληροφορίας.
Παρουσίαση θεωρίας
https://docs.google.com/presentation/d/1ovvDDVdV4YHn8CG4k0xIKeGUs-UOZaksSGhHZIPrDbY/edit#slide=id.p
VIDEO
https://www.youtube.com/watch?v=1mgdUDRTsAU
Quiz
https://docs.google.com/forms/d/1Y0yDLyvwR0eYbioPjIkDUsVZxCNXoujfGsXnLDPk6Y4/edit
Σταυρόλεξο
https://docs.google.com/document/d/1ygt8MBn6egHiu9vl0iJzCYKQDBOLwJOhwLEpk5re7JI/edit
Κείμενα για σχολιασμό
1. Πελατειακό σύστημα
FacebookTwitterLinkedIn
Του Γιώργου Μαυρωτά
Οι λόγοι είναι ότι το πελατειακό σύστημα βλάπτει:
* Τον δημόσιο τομέα γιατί παρακάμπτει την αξιοκρατία. Χωρίς αποτελεσματικό δημόσιο τομέα καμία χώρα δεν μπορεί να αναπτυχθεί.
* Τον ιδιωτικό τομέα γιατί (α) απομυζάται προκειμένου να καλυφθούν οι πελατειακές σχέσεις του δημόσιου τομέα (β) κάνει την επιχειρηματικότητα κρατικοδίαιτη (οι πελάτες δεν είναι μόνο πολίτες, είναι κι επιχειρήσεις) νοθεύοντας τον ανταγωνισμό (γ) εμμέσως από την αναποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα (πρώτο σημείο) που παίζει τον ρόλο τοποτηρητή για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα.
* Το ίδιο το πολιτικό σύστημα όπου επιβιώνουν και μακροημερεύουν όσοι είναι καλοί στις πελατειακές σχέσεις κι όχι οι πραγματικά ωφέλιμοι για τη χώρα.
* Το νομοθετικό έργο με τις χιλιάδες πελατειακές παρεμβάσεις και ρουσφετολογικές διατάξεις
* Τη νοοτροπία του πολίτη όπου καλλιεργείται η αντίληψη ότι προχωράς ανάλογα με τη γνωριμία σου και όχι την αξία σου
* Το διανοητικό μας ισοζύγιο ενισχύοντας το brain drain που έχει ως μία από τις βασικότερες αιτίες του την αναξιοκρατία ως συνέπεια του πελατειακού συστήματος.
Αν υπάρχει μια εθνική επανάσταση που πρέπει να γίνει σήμερα στη χώρα είναι για να αποτινάξει το ζυγό του πελατειακού συστήματος. Κατά τη γνώμη μου το πελατειακό σύστημα είναι από τα βασικά αίτια της κρίσης αλλά και της αδυναμίας αντίδρασης της χώρας σε αυτήν εδώ και 7 χρόνια. Αν ξύσεις κάθε παθογένεια της ελληνικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας θα βρεις από κάτω το πελατειακό κράτος, το οποίο μάχεται την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες, τις ανοικτές διαδικασίες.
Τo πελατειακό σύστημα είναι δυστυχώς βαθιά ριζωμένα στην αντίληψη του Έλληνα. Κακή επίδραση μιας ανατολίτικης νοοτροπίας όπου κυριαρχούν οι κλειστοί θεσμοί με τις γνωριμίες κι όχι οι ανοιχτοί θεσμοί με τους κανόνες. Όμως θα πρέπει κι ο πολίτης να δει τη συνολική εικόνα κι όχι μυωπικά μόνο το μικροπεριβάλλον του. Να μην ψηφίζει αυτόν που θα "τον βολέψει", αλλά αυτόν που θα του ανοίξει τον δρόμο για να τρέξει. Γιατί αλλιώς, θα εξαρτάται κάθε φορά από τον "πατρώνο" κι όχι από τις ίδιες τις δυνάμεις του.
Σχολιάστε όσα λέει το κείμενο.
2. Τεχνολογία και ανεργία
Πηγή https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/99558_tehnologia-kai-anergia
Με ποιους τρόπους θα μπορούσε να περιοριστεί η τεχνολογική ανεργία;
3. ΤΕΧΝΟΦΟΒΙΑ
Ότι οι Έλληνες είναι τεχνόφοβοι (ή τεχνοφόβοι - η τεχνοφοβικοί) είναι ένα διαπιστωμένο γεγονός. Από έρευνες, από στατιστικές, από την καθημερινή μας εμπειρία.
Ήδη από τις στατιστικές της Eurostat γνωρίζουμε πως είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη και σε χρήση υπολογιστή και σε συνδέσεις με το Διαδίκτυο.
Αλλά χωρίς υπολογιστές και Internet δεν θα μπορέσουμε να περάσουμε ποτέ στην «οικονομία της γνώσης». Θα μείνουμε ουσιαστικά υπανάπτυκτοι (τα «γκαρσόνια της Ευρώπης» που λέγαμε κάποτε).
Πριν ένα μήνα (13.2) είχα θέσει το θέμα στο blog μου (nikosdimou.blogspot.com). Ακολούθησε μεγάλη και ζωηρή συζήτηση που θα την βρείτε εκεί, (αν ανήκετε στο 20% των Ελλήνων που έχει πρόσβαση στο Διαδίκτυο).
Τα ερωτήματα που είχα θέσει είναι:
Α) Γιατί είμαστε τεχνόφοβοι;
Β) Γιατί είμαστε επιλεκτικά τεχνόφοβοι; Π. χ. γιατί δεν φοβόμαστε τα κινητά, ή τα αυτοκίνητα, που είναι κορυφαία τεχνολογικά επιτεύγματα;
Μερικές απαντήσεις:
α. Οι Έλληνες είναι αφόρητα συντηρητικοί. Τους έχουν εκπαιδεύσει - σχεδόν ντοπάρει - να κοιτούν πάντα προς τα πίσω, να λατρεύουν την παράδοση και τους Αρχαίους. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που γράφει ο Richard Feynman, που ήρθε στην χώρα μας και μίλησε με πολλούς: «Υπογραμμίζουν με έμφαση το πόσο υπέροχοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες - και πραγματικά ήταν υπέροχοι. Όταν όμως τους πεις: "Ναι, αλλά κοίταξε πόσο πιο μπροστά από τους αρχαίους Έλληνες προχώρησε ο σύγχρονος άνθρωπος" - ρωτάνε: "Τι εννοείς; Τι έλειπε από τους αρχαίους έλληνες"; Συνεχώς υποβαθμίζουν την εποχή τους και εξυψώνουν την παλιά φτάνοντας στο σημείο να θεωρούν την κατάδειξη των σημερινών θαυμάτων ως αδικαιολόγητη έλλειψη εκτίμησης προς το παρελθόν»
β. Οι Έλληνες είναι κομπλεξικοί και ανασφαλείς. Κάτι που δεν καταλαβαίνουν τους κομπλάρει. Κι αντί να κάνουν τον κόπο να το μάθουν, το απορρίπτουν ολοσχερώς.
γ. Λόγω ανασφάλειας είναι και καχύποπτοι. Κάτι που έρχεται απέξω και μάλιστα από την καταραμένη Δύση και την ακόμα πιο επικατάρατη Αμερική - δεν πρέπει να είναι καλό πράγμα.
δ. Έχουν μάθει να θεωρούν σημαντικό και αξιόλογο μόνο το «πνευματικό» επίτευγμα. Η τεχνολογία είναι για τους μουντζούρηδες. Μια ένσταση που αντιμετωπίζω μόνιμα είναι: «μα πως εσείς, ένας πνευματικός άνθρωπος, ασχολείστε με μηχανές;» Άμα τους πεις ότι η μηχανή είναι επίσης ένα πνευματικό δημιούργημα σε κοιτάνε με κατανόηση και κουνάνε το κεφάλι. Κι ας γράφει ο Στέλιος Ράμφος: «Αντιθέτως προς τα νομιζόμενα, όσο τεχνοδομείται ο κόσμος τόσο πνευματώνεται».
ε. Υπάρχει και η αντίσταση των διανοούμενων. Οι διανοούμενοι είναι πάντα συντηρητικοί. Όταν εμφανίστηκε η τυπογραφία αναθεμάτιζαν τον Γουτεμβέργιο. Όταν εφευρέθηκε το τηλέφωνο, έγραφαν πως τώρα θα εκλείψει η ανθρώπινη επικοινωνία. Τα όσα λένε για την τηλεόραση και τα κινητά, τα ξέρετε.
στ. Τέλος υπάρχει το περίφημο επιχείρημα της «μοναξιάς»....
«Συχνά διαβάζω (και ακούω) την κλασική κριτική: οι προσωπικοί υπολογιστές μας απομονώνουν, μας κάνουν αντικοινωνικούς, κλπ. κλπ.
Τι περίεργο ιδανικό συλλογικότητας υποβόσκει κάτω από αυτές τις κριτικές! Ο άνθρωπος ξεκίνησε σαν αγέλη και σιγά-σιγά απέκτησε την συνείδηση του εγώ. Κέρδισε την δυνατότητα να σκέπτεται, να νιώθει, να φαντάζεται για τον εαυτό του. Η ατομικότητα είναι μια κατάκτηση, από τις μεγαλύτερες του ανθρώπινου πολιτισμού.
Όταν ακούω τους αντίπαλους της ατομικότητας, διακρίνω αμυδρά πίσω από τις κριτικές τους, ένα σκοτεινό όραμα: μία ολοκληρωτική κοινωνία ομαδικότητας, κάτι σαν την Μαοϊκή ομοιομορφία, όπου όσοι απομονώνονται και σκέπτονται για λογαριασμό τους, χαρακτηρίζονται άτομα ύποπτα και απροσάρμοστα και οδηγούνται κατ' ευθείαν στα ψυχιατρεία.
ζ. Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα. Οι Έλληνες δεν αντιδρούν σε αυτοκίνητα και κινητά - γιατί δεν τα θεωρούν τεχνολογία, αλλά αξεσουάρ life style! Ούτε τα χρησιμοποιούν τεχνολογικά. Ξέρω ορκισμένους αντίπαλους του υπολογιστή που έχουν τρία κινητά - κι όταν τους πεις ότι και αυτά είναι υπολογιστές, σε κοιτάνε παράξενα...
Πηγή https://www.ndimou.gr/el/keimena
Σε ποια σημεία συμφωνείτε και σε ποια διαφωνείτε με τον συγγραφέα ;
4. Ο αντίκτυπος του διαδικτύου στις ανθρώπινες σχέσεις.
Έχεις παρατηρήσει πόσο χωμένοι είμαστε όλοι σε μια οθόνη υπολογιστή ή στο κινητό μας; Κοίτα γύρω σου.
Το πρώτο πράγμα που θα ακούσεις κάποιον να ρωτάει το σερβιτόρο είναι: Ποιος είναι ο κωδικός του wi-fi; Να τσεκάρουμε τα μίντια, να χαζέψουμε τις ζωές των άλλων, να στείλουμε ένα μήνυμα, να ανεβάσουμε ένα στόρι ή μια φωτογραφία, να κάνουμε ένα τσεκ-ίν για να δείξουμε στους άλλους πόσο τέλεια περνάμε.
Να απαθανατίσουμε τη στιγμή που ζούμε με φωτογραφίες και βίντεο για να τα ανεβάσουμε στο λογαριασμό μας στο ίντερνετ. Και χάνουμε τη στιγμή. Το εδώ και τώρα. Η ευτυχία είναι αυτό που δεν μπορείς να κρύψεις, όχι αυτό που προσπαθείς να δείξεις.
Κάπου χάνεται η ουσιαστική επικοινωνία. Κάποτε για να μιλήσεις και να εκφραστείς έπρεπε να δεις τον άλλο από κοντά, face to face. Τώρα απομακρυνόμαστε. Η τεχνολογία κατάφερε μέσω μιας οθόνης να μας φέρει κοντά με ανθρώπους που βρίσκονται στην άλλη άκρη του πλανήτη. Και να μας αποξενώσει με τον διπλανό μας. Να καθόμαστε δίπλα δίπλα για καφέ, για φαγητό, για ποτό, για μια ταινία, σε κάποιο πάρτυ ή στο σπίτι μας και να μη μιλάμε ουσιαστικά.
Να είμαστε στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά μας κι εμείς να χαζεύουμε στο κινητό μας. Η τεχνολογία κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη και δίνει πολλές δυνατότητες που πολλές φορές είναι αναγκαίες και πολύ βοηθητικές. Όμως, πρέπει να υπάρχει κι ένα μέτρο. Υπάρχει η χρήση, υπάρχει και η κατάχρηση. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα. Το πώς χειριζόμαστε μια κατάσταση εξαρτάται από εμάς.
5. Η περίφημη ελληνική νοοτροπία
Παρόμοια αντίληψη φαίνεται να έχουν οι Έλληνες για την πηγή όλων σχεδόν των προβλημάτων που ταλανίζουν την χώρα, είτε αυτά είναι ζητήματα καθημερινότητας είτε θέματα μεγαλύτερης εμβέλειας. Μιλώντας με φίλους και γνωστούς που ξέρουν ότι έχω ζήσει και εργασθεί για πολλά χρόνια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, ακούω συχνά τέτοιες τοποθετήσεις: ότι στο εξωτερικό τα καταφέρνουν «γιατί έχουν άλλη νοοτροπία», ότι τίποτα δεν θα αλλάξει «αν δεν αλλάξει μυαλά ο Έλληνας», ότι είναι θέμα «παιδείας που δεν έχουμε (ενώ οι ξένοι την έχουν)», ότι «έτσι ήταν πάντα ο Έλληνας» κτλ. Εν ολίγοις, όπως θα έλεγαν οι Coscinny & Uderzo σε ένα παλιό τεύχος του Αστερίξ, «δεν είμαστε λαός κύριε».
Η ένστασή μου έγκειται στο ότι στις συζητήσεις για τα προβλήματα της χώρας μας, η έννοια νοοτροπία προβάλλεται ως η μαγική απάντηση, γίνεται η λέξη κλειδί, αποκτά σχεδόν μυθική υπόσταση. Κατά την αντίληψη κάποιων η κακή αυτή νοοτροπία είναι σχεδόν έμφυτο χαρακτηριστικό του Έλληνα, που παραμένει σταθερό στα βάθη των αιώνων. Είναι ο λόγος για να απελπιστούμε, για να ξέρουμε ότι τίποτα δεν θα αλλάξει - γιατί πως να αλλάξεις κάτι αιώνιο. Και έτσι η νοοτροπία μετουσιώνεται σε δικαιολογία. Δικαιολογία για τους βολεμένους, τεμπέληδες, ανίκανους, επιτήδειους [βάλτε το επίθετο της επιλογής σας εδώ], αφού η συγκεκριμένη ατομική ευθύνη μετατρέπεται σε συλλογική και αφηρημένη. Δικαιολογία για τις κάθε είδους Αρχές, ώστε να μην χρειάζεται να αποδίδουν ευθύνες ή να επιβάλουν τιμωρίες. Δικαιολογία για τις «ανώτερες τάξεις», τους έχοντες και τους διανοούμενους, για να αποποιηθούν των κοινωνικών ευθυνών τους αφού το πρόβλημα βρίσκεται στο «λαουτζίκο» (ο ...κληρονομικός φορέας νοοτροπίας). Δικαιολογία για τους πολιτικούς και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, είτε για να μην χρειάζεται να πάρουν χειροπιαστά μέτρα (αφού το πρόβλημα είναι μη χειροπιαστό), είτε για να πάρουν λανθασμένα ή ελλιπή μέτρα (αφού το πρόβλημα παραείναι δύσκολο), είτε για να ρίξουν τα βάρη στο λαό (αφού αυτός φταίει σε τελική ανάλυση). Δικαιολογία για μέτρα επιζήμια αλλά «φιλολαϊκά» (αφού «τον Έλληνα πρέπει να τον δωροδοκήσεις για να σε ψηφίσει»), ή και αντιλαϊκά (αφού, είπαμε, αυτός φταίει). Δικαιολογία για όλα και για όλους μας.
Η πολιτική, οικονομική, επιστημονική, πνευματική και άλλες ηγεσίες του τόπου φέρουν την κύρια ευθύνη και υποχρεούνται να αναλάβουν τις κατάλληλες δράσεις. Εμείς όμως οι υπόλοιποι οφείλουμε να αποβάλουμε μια από τις πιο επιζήμιες νοοτροπίες μας: τον αρνητισμό και την διάχυτη απαισιοδοξία μας. Είναι καιρός να πάψουμε να αναμασάμε το απλουστευτικό, βολικό και ... άκρως κατευναστικό «χορταράκι» του «δεν είμαστε λαός κύριε ».
πηγή: https://antikleidi.com/2015/11/06/eliniki_nootropia/
Ποια είναι η άποψή σας για όσα λέει το κείμενο;